ЗМЕСТ 1
УВОДЗІНЫ 2
АСАБЛІВАСЦІ АНАЛІТЫЧНЫХ МАТЭРЫЯЛАЎ, КРЫТЭРЫІ ІХ АЦЭНКІ 3
АРТЫКУЛ І ЯГО ВІДЫ. КАМПАЗІЦЫЯ АРТЫКУЛА. АСАБЛІВАСЦІ РЭДАГАВАННЯ АРТЫКУЛА 4
РЭЦЭНЗІЯ І ЯЕ ВІДЫ 8
КАЛОНКА І ЯЕ ВІДЫ 11
КАРЭСПАНДЭНЦЫЯ І ЯЕ ВІДЫ 14
АГЛЯД І ЯГО ВІДЫ 16
ЗАКЛЮЧЭННЕ 18
СПІС ВЫКАРЫСТАНЫХ КРЫНІЦ 19
Аб'ём крытычнага творы таксама залежыць ад месца яго публікацыі. Даць вычарпальны, цалкам аргументаваны аналіз у рамках невялікі газетнай рэцэнзіі немагчыма. Ёсць два шляхі вырашэння гэтай праблемы. Першы - гэта абмежаванне кола разгляданых аспектаў (напрыклад, у кінарэцэнзію гаворым пра сюжэт, гульні акцёраў, каб стаць рэжысёрам задуму, замоўчваць аб аператарскай працы, мантажы, якія ўзнікаюць культурных і ідэйных асацыяцыях). Другі - канцэнтрацыя ўтрымання, пропуск разваг рэцэнзента, выклад ўжо гатовых ацэнак. Дарэчы, асноўная прыкмета газетнай папулярнай рэцэнзіі - лімітавая сцісласць элементаў даследаванні. Характарыстыка шляхам кароткіх высноў - шырока распаўсюджаны ў газетнай практыцы прыём. Аргументаванае даследаванне, калі чытач датыкаецца з разумовым працэсам крытыка, уласціва грунтоўным, прафесійным рэцэнзіям, публікуюцца ў спецыялізаваных выданнях.
Прайграванне прадмета разбору - важная задача, якая стаіць перад рэцэнзентам. Ад яе ў немалой ступені залежыць эфектыўнасць рэцэнзіі. Прайграванне канкрэтызуе працэс аналізу, надае яму доказны характар. Аднак толькі літаратурная крытыка здольная ў дакладнасці прайграваць аб'ект даследавання - цытуючы яго фрагменты. У іншых галінах мастацтва вербальнае прайграванне прадмета рэцэнзіі не дае стоадсоткавага падабенства. У рэцэнзіі можна вылучыць два асноўных тыпу прайгравання аб'екта; апісальны, які дае канкрэтную "карцінку", і абстрактны, які перадае эмацыйную рэакцыю рэцэнзента і накіраваны адразу на ацэнку.
Выкарыстанне ў рэцэнзіі спецыяльнай тэрміналогіі абумоўлена прызначэннем тэксту - для спецыялістаў або для масавага чытача. Перагружаны вузкаспецыяльнымі тэрміналогіяй або прафесійным жаргонам тэкст дэманструе дасведчанасць аўтара, але не заўсёды можа быць дарэчны, т. К. Просты чытач не ведае гэтай мовы. Калі рэцэнзент ўжывае падобныя словы, ён павінен старацца іх тлумачыць [1, c.268].
«Зыходзячы з усіх гэтых акалічнасцяў, можна меркаваць, што скандальны вобраз ІVAN'а — нешта сярэдняе паміж фэнтэзійнымі эльфамі, як іх паказвае кінематограф, паганскім жрацом і Мауглі — будзе значна скарэктаваны ў бок апранутасці. Што да ваўкоў, то яны, верагодна, суправаджаць спевака ўсё ж будуць — у выглядзе галаграм ці выяў на вялізным экране, які арганізатары зманціруюць для больш відовішчных выступленняў усіх канкурсантаў. Троххвіліннае шоу беларускага ўдзельніка ў выніку можа апынуцца вельмі цікавым, а спроба правакацыі, як кажуць, залічаная» [13].
На дадзенным прыкладзе мы бачым рэцэнзію-фельетон.
