УВОДЗІНЫ 3
1 ТЭАРЭТЫЧНЫЯ АСНОВЫ ВЫКАРЫСТАННЯ ДЫСКУСІІ Ў НАВУЧАННІ 5
1.1 Канцэптуальныя асновы інтэрактыўнага навучання 5
1.2 Паняцце дыскусіі как метаду навучання. Віды дыскусіі 9
2 МЕТАДЫЧНЫЯ АСАБЛІВАСЦІ ВЫКАРЫСТАННЯ ДЫСКУСІІ НА ЗАНЯТКАХ КУЛЬТУРЫ 13
2.1 Асаблівасці падрыхтоўкі і правядзення дыскусіі 13
2.2 Спосабы арганізацыі дыскусіі 18
ЗАКЛЮЧЭННЕ 25
СПІС ВЫКАРЫСТАНЫХ КРЫНІЦ 27
Настаўніку і вучням цяжка ўтрымаць у памяці шмат крытэрыяў ацэньвання. Іх колькасць не павінна перавышаць трох, іх можна фіксаваць у табліцы. Калі мэтад, які выкарыстоўваецца, прадугледжвае паэтапнае ацэньванне, напрыклад, «Тарнада», то настаўнік камэнтуе дзейнасць вучняў, фіксуючы адзнакі на дошцы, аркушах паперы.
Сцвярджэнні для дыскусіі павінны быць сфармуляваны так, каб вучню неабходна было асэнсаваць іх, знайсці аргумэнты ў пацьверджанне ці абвяржэнне меркавання, якое прапаноўваецца, актуалізаваць свае веды і вопыт і выкарыстоўваць іх у працэсе абмеркавання для дасягнення канцовага выніку.
Характар пытанняў шмат у чым акажа ўплыў на змест дыскусіі. Наяўнасць адкрытых, якія не прадугледжваюць адназначнага адказу, сцвярджэенняў будзе стымуляваць мысленне навучэнцаў, пошук, выпрацоўку ўласнай ацэнкі, пазыцыі той ці іншай зьявы, уласнага меркавання.
Праверыць спрэчнасць пытання можна наступным чынам: настаўнік запісвае на дошцы ці лісце паперы пытанні, а пасля зачытвае іх па чарзе і просіць навучэнцаў па чарзе падняць руку тых, хто згодны ці нязгодны з тэзай, што прагучала. Падлік вынікаў галасавання дазволіць вызначыць сцвярджэнні, якія найбольш падыходзяць для абмеркавання.
Неабходна таксама сачыць за тым, каб выконваўся рэгламэнт этапаў дыскусіі і рэгламэнт выступу кожнага ўдзельніка, які дазваляе пазбегнуць паўзаў ці зацягвання працэсу абмеркавання, які спрыяе выступу вялікай колькасці навучэнцаў.
У працэсе дыскусіі важна, каб удзельнікі не адыходзілі ад тэмы, разглядалі пытанне, якое абмяркоўваецца, з розных бакоў, каб размова будавалася на абмеркаванні тэмы (пытання, праблемы), а не на абмеркаванні асобаў саміх вучняў.
Настаўніку неабходна тактычна спыняць удзельнікаў, якія адхіляюцца ад тэмы, і накіроўваць іх на абмеркаванне пытання, тэмы, праблемы, не дапускаць празмернай актыўнасці адных вучняў і пасіўнасці іншых, старацца прывабіць у працэс абмеркавання ўсіх навучэнцаў.
1. Беспалько, В.П. Педагогика и прогрессивные технологии обучения / В.П. Беспалько. – М.: Издательство ИРПО МО РФ, 1995. – 336 с.
2. Блохина, Л.В. Мировая художественная культура: Пособие для учителя / Л.В. Блохина, Т.Я. Вазинская. – Минск: ООО «Юнипресс», 2002. – 624 с.
3. В помощь учителю мировой художественной культуры. – Минск: ООО «Красико-Принт», 2004. – 176 с.
4. Выготский, Л.С. Педагогическая психология / Л.С. Выготский. – М.: Издательство «Педагогика Пресс», 1999. – 536 с.
5. Дискуссия в научно-технической пропаганде и активном обучении / Под ред. В.С. Кукушкина. – М.: Знание, 1990. – 40с
6. Игнатович, Т.В. Содержание и формы обучения жанру дискуссии в средней школе Т.В. Игнатович //Актуальные проблемы коммуникативной фонетики и вопросы эффективности речевого общения. Материалы международной конференции 29–30 мая 1997. – Мн.: МГЛУ. – С. 129–131.
7. Карпей, Ж. Дидактические модели и проблема обучающей дискуссии / Ж.Карпей // Вопросы психологии. – 1993. – №4. – С. 20–26.
8. Кларин, М. В. Инновации в мировой педагогике: обучение на основе иссле-дования, игры и дискуссии (Анализ зарубежного опыта) / М.В. Кларин. – Рига: НПЦ «Эксперимент», 1995. – 176с.
9. Козловская, В.А. Дискуссионная речь и полилог / В.А. Козловская. – Киев: Знание, 1999. –17с.
10. Кукушин, В. С. Теория и методика обучения: учебное пособие / В.С. Кукушкин. – Ростов- на-Дону : Издательство «Феникс», 2005. – 474 с .
11. Лернер, И.Я. Дидактические основы методов обучения / И.Я. Лернер. – М:. Издатель- ство «Педагогика», 1981. – 186 с.
12. Лизинский, В.М. Приемы и формы в учебной деятельности / В.М. Лизинский. – М.: Издательский центр «Педагогический поиск», 2002. – 160с .
13. Методические рекомендации для преподавателя мировой художественной культуры: Пособие для учителя / редкол.: Л.В. Пешикова (глав. ред.) [и др.]. – М.: ООО «Фирма МХК», 2000. – 400 с.
14. Мишаткина, Т.В. Феномен общения в философии и культуре ХХ века / Т.В. Мишаткина, Я.С. Яскевич. – Мн.: РИВШ, 2000. – 135с.
15. Навучаемся дэмакратыі без нуды і з ахвотай: у 2-х ч. / Адук. цэнтр фонду развіцця мясцовай дэмакратыі ў Шчэціне / Пад рэд. П. Фенрыха і інш. – Шчэцін: АЦФРМД, 1996. – Ч. 1,2.
16. Пешикова, Л.В. Методика преподавания мировой художественной культуры в школе: Пособие для учителя / Л.В. Пешикова. – М.: Гуманитар. изд. центр ВЛАДОС, 2005. – 96 с.
17. Подласый, И.П. Педагогика: Учеб. для студентов высших педагогических учеб. Заведений / И.П. Подласый. – М.: Просвещение, Гуманитарный изд. центр ВЛАДОС, 1996. – 432с.
18. Российская педагогическая энциклопедия: В 2-х томах / Гл. редактор В.В.Давыдов. – М.: Большая Российская энциклопедия, 1993. – Т. 1. – 608с.
19. Себар, Т.В. Уроки мировой художественной культуры: Учеб.-метод. пособие / Т.В. Себар. – М.: ТЦ «Сфера», 2000. – 221 с.
20. Шкарлупина, Г.Д. Методика преподавания предметов культурологического цикла / Г.Д. Шкарлупина. – Ростов н/Д: Феникс, 2005 – 252 с.
21. Яковлев, Н.М. Методика и техника урока / Н.М. Яковлев, А.М. Сохор. – М.: Издательство «Просвещение», 1995. – 208 с.
